دوستش دارم
سکوتش را
صبرش را
تنهاییش را...
بودنش عادتیست مثل نفس کشیدن

او تکراری ترین حضور روزگار من است

و من عجیب به آغوشش از آن سوی فاصله ها خو گرفته ام؛

"خدایم را می گویم"...


هرکی عاشق خداس به وب من وآبجی میناسربزنه

www.khoda-abji.blogfa.com